Covid-19 crisis bij Operation Bobbi Bear

I count my blessings living in Holland, and then I cry for my South African Friends

NB: Underneath this page, there is a translation button. So all the pages en  posts should be availabel in Englisch, and also other languages!

Ik weet het, we hebben allemaal last van het Corona Virus, en ik wil het leed van veel Nederlanders absoluut niet bagatalliseren .

Ieder huisje heeft zijn kruisje. Toch heb ik vanavond in een gesprek met CEO Eureka Olivier gesproken over de huidige situatie in KwaZulu Natal, Zuid Afrika. En dat doet mij tot de realisatie komen dat het écht, écht nog veel erger kan.

Vannacht gaat de Lock Down in Zuid-Afrika in. Dan zijn er, net als in Nederland vele maatregelen van toepassing die moeten voorkomen dat het Corona Virus zich heel snel uitbreidt.

Eureka heeft de deuren van Operation Bobbi Bear op slot gedaan. Alle kinderen zijn veilig ondergebracht. Alle stafleden zijn naar hun huisje in de townships gezonden met voedselvoorraad voor 21 dagen voor hun zelf en de 10- 15 pleegkinderen die zij meestal hebben. Ze blijven bereikbaar voor noodgevallen, maar kunnen waarschijnlijk alleen op pad met begeleiding van de paar trouwe politiemannen uit hun netwerk.

Nou geloof ik in die maatregelen, en ik geloof dat ze werken in Nederland, in Europa, in een groot deel van de wereld zelfs.

Tegelijkertijd zie ik voor mij wat ik zag in November vorig jaar. Het gebied waarin Operation Bobbi Bear haar diensten verleent.

Ik zie de talloze nederzettingen tegen de modderige heuvels. Ik zie de huisjes gemaakt van klei, afval en soms van baksteen. Ik zie de watervoorziening, die vaak gewoon vanuit de rivier komt. Of uit een pomp ergens in het dorp. En dat is dan niet eens drinkbaar water. En ik vraag mij af, hoe gaan al die mensen straks hun handen wassen, net zo vaak als wij dat mogen doen in onze toch redelijke luxe huizen met boilers, CV’s , stadsverwarming of wat dan ook, maar warm water. En luxe desinfecterende zeepjes.

Ik zie hoe dicht op elkaar de huisjes staan, en ik zie het gebrek aan sanitaire voorzieningen. Hoe gaan deze mensen op hun hygiëne letten, nu dat nog belangrijker lijkt dan ooit?

Ik sluit mijn ogen en rijdt opnieuw door die townships. Het is bijna niet voor te stellen hoeveel kinderen er uit één huisje komen. En hoeveel “huisjes” van golfplaat er niet op 10 m2 staan. Bij ons mag in een supermarkt maar één klant per 10m2 binnenkomen. Ik durf te beweren dat daar, in die townships, in het werkgebied van de Stoere Tantes van Operation Bobbi Bear, er wel 2 hele gezinnen met 4 kinderen op 10 vierkante meter wonen. En dan ben ik nog voorzichtig in mijn schatting. Hoe gaan die straks 1,5 meter afstand van elkaar houden? Dat gaat een enorme uitdaging worden, zeer waarschijnlijk een te grote uitdaging.

En te midden van dat alles, zie ik voor mij hoe mensen daar ziek worden. Door Corona. Ouderen en jongeren wonen hier vaak bij elkaar in een éénkamerwoning. Ik hoef u niet te vertellen hoeveel mensen er dan ziek gaan worden, als er maar één van dit gezin, of van het gezin van de buren, ziek wordt. Het zal razendsnel gaan.

Een huisarts met informatie op een website? Ach, dat is daar toch helemaal niet. Een IC-capaciteit? Ach men doet als verzorgend personeel absoluut zijn best, daar ben ik van overtuigd. Maar het gaat niet zoals in Nederland, en de zieken uit de townships zullen de IC niet halen.

Hier, in Nederland, worden de mensen die er het allerslechtst aan toe zijn en bijna geen lucht meer krijgen, in coma gehouden, aan de beademing gelegd. Vreselijk. Hartverscheurend.

Tegelijkertijd zie ik mijn vrienden uit Zuid Afrika, Ladyfair, Mildred, Studla en nog vele meer. Allemaal vrouwen die ook te zien zijn in de documentaire Rough Aunties, te zien via Vimeo, over het werk van Operation Bobbi Bear. Al deze vrouwen die al decennia alles wat zij hebben geven voor de meest kwetsbare kinderen in de arme provincie KwaZulu Natal, ik zie ze daar liggen op een matras op de grond. Ziek. Want Corona gaat keihard toeslaan daar, daar is geen glazen bol voor nodig.

Zij hebben allemaal 10- 15 kinderen opgenomen in hun kleine gezin. Kinderen die eerst bij Bobbi Bear zaten, maar nu een arm, maar oh zo liefdevol thuis hebben bij deze vrouwen. Als deze vrouwen, of hun ouders, zussen en broers dit virus krijgen en bij de ongelukkigen horen waarbij het heftig aankomt, dan zal er voor hen geen IC zijn. Die kans is echt uitzonderlijk klein. Hoewel Cyril Ramaphosa in de media roept dat hij hard bezig is de IC’s in de privéklinieken voor de arme bevolking open te stellen, weten wij allemaal dat dit mosterd na de maaltijd is. De Ladyfair’s, de Studla’s, de Midldred’s en hun familie en buren zullen niet kunstmatig in coma gehouden worden, komen niet aan de beademing. De realiteit is dat zij zullen stikken. Een afschuwelijke dood wacht hen indien zij tot die ongelukkigen behoren die het virus in zijn meest heftige vorm gaat krijgen.

Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd.

Mijn hart huilt voor hen. Hoeveel kans krijgen mijn vrienden daar om gezond te blijven? En als zij dan toch ziek worden, in de allerergste vorm, hoeveel kans krijgen zij dan op dezelfde hulp als wij hier in Nederland? Ik weet het antwoord. En daarom huil ik. En natuurlijk huilt mijn hart ook voor alle coronapatiënten in Nederland en hun loved ones. En natuurlijk leef ik intens mee met het economische leed dat velen van ons lijden.

En toch eindig ik waar ik mee begon:

I count my blessings, living in Holland.

And then I cry…. for my South African Friends

De komende tijd zal al het geld voor inzamelingen worden besteed aan voedsel en andere noodhulp die gevraagd wordt door CEO Eureka Olivier.

U kunt natuurlijk doneren. Via onze doneerpagina kunt u op allerlei manier betalen.

Rechtstreeks overmaken kan ook:

Stichting Bobbi Bear Nederland

Triodos Bank: NL 55 TRIO 0379. 2880.60 onder vermelding van Noodhulp Corona.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close