Blog 3 van het bezoek aan OBB: Op bezoek bij Child Safety Officer Princess

Vanmorgen werd ik om 9 uur opgehaald uit het hotel door Marius en Princess.

We gaan naar Lower Illovo zodat Princess kan laten zien waar zij woont en ik kan beleven hoe dat er echt uit ziet, anders dan op TV en in een film.

De eerste 10 km rijden wij nog over hoofdwegen, maar direct na de afslag houdt het asfalt abrupt op. We hebben geen 4WheelDrive, dus Marius doet manoeuvreert behendig door de uitgesloten sporten en langs de gaten in de weg.

We gaan een smalle brug over de Illovo River over. Op de brug zelf kan maar een auto tegelijk. Deze brug was weggespoeld met de recente overstromingen, resten ervan zien wij nog her en der door in het water leggen. De rivier stroomt best hard en staat ook best hoog. Ik weet dat er mensen in verdronken zijn die hem probeerde over te steken.

Na de brug gaan wij stijl omhoog over een smal spoor. Links en rechts daarvan staan kleine stenen huisjes. De een wat meer beschadigd dan de ander. Sommige met houten of golfplaten bijgebouwtjes.

Opeens zijn wij er. Ik zie een licht huisje vanaf de zijkant, en ervoor staat een grote blauwe ton die bedoeld is voor water. De ton komt bijna tot het dak. Later zal Princess mij vertellen dat die ton pas een paar jaar hebben, daarvoor werd het water nog beneden aan de rivier opgehaald, en de was daar ook nog in de rivier gedaan.

Ik zie heel veel slippertjes voor de deur staan, en als ik naar binnen kom zie ik een kamertje met overduidelijk kapotte banken staan. Er zitten een stuk of 8 volwassenen en 3 kleinere kinderen. Allemaal familie, zegt Princess. De meisjes, haar zusters, zijn druk bezig met het maken van vlechtjes in het haar van één van hen. Het is een hoop werk, maar het haar blijft zo wel 2 maanden goed zitten, zeggen zij.

Behalve de hele oude zwaar beschadigde bankstellen staan er geen meubels. Er hangt een TV, maar die schijnt het niet te doen. Aan het kamertje zitten nog 3 vertrekjes vast, waarvan een schamele keuken maar wel met een ijskast, een oud fornuis en een soort van werkblad. Het huis is niet echt schoon, overal op de grond haren en vlekken. Ik keuvel wat met Princess en nadat ik een filmpje heb opgenomen, krijg ik een rondleiding over de rest van het terrein, dat haar moeder aan haar heeft overgedragen. Princess is de enige van de familie die een baantje heeft, maar ze krijgt al 2 jaar niet of nauwelijks betaald. Wel moet ze 30 monden voeden. Hoe dan? Ze legt uit dat ze soms wat geld koopt om rijst te kopen, en soms krijgt ze wat eten van Bobbi  Bear. Ook bakt ze koekjes en die verkoopt ze. Heel af en toe worden er wat tomaten of andere groenten gekocht. Een paar maanden per jaar groeit er iets in haar tuintje en af en toe zijn er heel veel zakken chips in de aanbieding. Ahaa…zo dus. Ik ben verbijsterd.
Hieronder kun je het eerste gesprek terugluisteren en bekijken.

Princess neemt mij mee over de rest van het terrein. Ik zie nog twee gebouwtjes, waarvan er één gebruikt wordt als slaapkamer voor één van haar zussen en de ander een deur heeft die op slot zit. Princess maakt hem open en zegt dat dit haar kamer is. Ik zie een oude, la eveneens kapotte ladekast met allerlei teksten erop en een tweepersoonsbed met sprei. Hoewel het nog pas voorjaar is in KwaZulu Natal is het wel al warm in het huisje. Er staat een 2-persoonsbed. En aan de muren hangen zakken met chips. Er is een stopcontact vlak bij haar bed, ik weet dat Bobbi Bear zorgt voor telefoons en opladers plus abonnementen. Want Child Safety Officers  moeten 24/7 bereikbaar zijn.

Ook haar vraag ik naar de veranderingen van de afgelopen twee a drie jaar voor wat betreft haar werkzaamheden. Het antwoord neem ik op en kun je luisteren in het filmpje hieronder.

Terwijl ik het huis in kom, komt de haan naar binnen en springt op haar bed. Ze zegt dat ze hem wel weg kan sturen maar dat hij dan heel eng gaat fladderen, dus ze laat hem liever zijn gang gaan. De haan (of is het een kip….?) maakt luide geluidjes en ik spreek met haar af dat ik hem “one minute of fame geef”….Dus ik praat tegen hem en hij reageert daarop, ik film het tafereel terwijl ik tegen hem praat. Zij moet er hartelijk om lachen.

We lopen een tuin in waarin ogenschijnlijk wel eens wat geteeld wordt, maar het is niet erg best onderhouden. Er groeit niks en Princess zegt dat zij soms zaden koopt op de markten om iets te telen. Later begreep ik dat groentetuintjes lastig te onderhouden zijn omdat ze vaak worden leeggeroofd. Daarnaast spoelen zij weg met de regelmatige overstroming door die door de klimaatverandering steeds erger worden. Naast het oude toilet ligt er nog een hoop hout waar grote roestige spijkers uitsteken. Het blijkt ook een kamer te zijn geweest, maar die is met de overstromingen vernield.

Achter in het tuintje zie ik van ijzeren golfplaat een bouwsel staan, dat zij haar toilet noemt. Ze vind het daar eng, want er zitten slangen. Maarja, je moet toch naar het toilet. Rechts ervan staat nog zo een bouwsel, dat is het oude toilet. Maar dat zit helemaal vol zegt ze, dus kunnen zij niet meer gebruiken. Ik probeer het mij allemaal voor te stellen maar ik kan er niets aan doen, ik zie alleen maar heel veel bacteriën, en ze bevestigd desgevraagd dat ook haar familie vaak ziek wordt van een bacterie.

We staan voor haar kamer, de was hangt deels aan een lijn te wapperen, en deels ligt het te drogen op de struiken. We kijken over de vallei en de heuvels aan de overkant, en zien de rivier stromen. Best een mooi uitzicht vind ik. Ik vraag of zij dat ook zo ziet. Ze zegt dat ze inderdaad wel eens buiten zit te kijken maar er niet echt van kan genieten als zij de rivier ziet. Ze is boos op de rivier. Haar vader is toen zij klein was verdronken toen hij probeerde de rivier over te steken. Ik zucht, ik voel de uitzichtloosheid als ik hier zo sta in dit relatief rustige nederzettinkje. Ze lijkt het te voelen en besluit iets positiefs te noemen: “But I do feel save in this area, there are not so much bad people here because it is small….”. Dappere Princess!

Princess werd onder de Illovo Tree sessions gespot door Bobbi Bear. Haar moeder was ontzettend alcoholist in die tijd, en Princess zorgde voor al haar broertjes en zusjes. Jackie sprak met haar en probeerde de moeder te overtuigen hulp te zoeken, hetgeen niet lukte. Toen Princess ook op school niet verder kon, besloot Jackie haar een kans te geven als Child Safety Officer en bood haar de opleiding aan. En Jackie is trots op Princess, want sinds 2016 doet zij heel goed en trouw haar werk, ook nu er geen geld is voor salarissen.

We gaan terug het huisje in en ik voel zie dat iedereen een bak rijst aan het eten is. Als dat op is, blijven zij zitten. Hele dagen zitten zij zo op de bank. Geen werk, geen eer te behalen aan het opknappen van het huisje. Princess wijst naar ergens op schouderhoogte als ik vraag tot hoe ver het water kwam. Ze zijn naar buiten gevlucht, maar het water was heel sterk en ze moesten zich vast houden om niet meegesleurd te worden. Het kan ook teveel zijn allemaal, bedenk ik mij. Hoeveel kan een mens hebben? Apathisch zitten de meeste voor zich uit te kijken. Éen van haar broers praat sinds een jaar niet meer, en niemand weet wat er gebeurd is en waarom hij niet meer praat. De andere broer ligt in het ziekenhuis omdat hij een enorm gezwel heeft op zijn “private”parts dat heel veel pijn doet.

Haar zoon loopt binnen, het is een grote sterke jongen met nog een klein jongensgezicht. 13 is hij. Zij kreeg deze jongen toen zij 15 was, de vader verdween snel van het toneel. Ik vraag haar of er een nieuwe man in haar leven is en verontwaardigd kijkt zij mij aan. Ik hoef geen man meer, en geen kind. Aan die man heb ik niks en een kind kost veel geld. Ik heb een hele slimme zoon. Ik vraag de zoon wat hij wil worden en hij zegt “zakenman”…..Princess draait met haar ogen en zegt: Hij haalt zulke mooie cijfers, ik wil dat hij een dokter wordt of zoiets.

Na nog een half uur spelen met de kleintjes haalt mijn “chauffeur” Marius mij weer op. Even daarvoor heb ik Princess wat geld in haar handen gestopt, voor eten. Geef jullie zelf een feestavond, to keep the spirit up! Zij zet grote ogen op maar is ook ontzettend blij. Ze stopt het geld in haar BH. Zij gaat over het geld. Zij gaat over wie wat doet in het huis. Zij is 28 jaar. Ze is het lichtje in het leven van die 30 mensen en alle kinderen die zij liefdevol opvangt in een situatie van misbruik of mishandeling.

Ik heb zoveel bewondering voor haar en vertel dat ook.

De terugreis ben ik heel erg verdrietig. Mijn hart huilt voor al deze mensen. Waarom toch? Waarom is het geld én het geluk zo oneerlijk verdeeld in deze wereld? En waarom trekken zo weinig mensen uit het rijke westen zich dit leed aan?

Ik heb zoveel bewondering voor haar en vertel dat ook.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close