Hoe het tonen van medemenselijkheid je zo maar een verdachte van een economisch delict kan maken….

Er was eens een vrouw de tijdelijk wat meer ruimte over had in haar agenda en daarmee graag een organisatie wilde gaan helpen die haar na aan het hart lag. Vol enthousiasme begon ze. En ook toen bleek hoe moeilijk het was om met een klein persoonlijk netwerk donaties bijeen te krijgen, zij hield vol.

De organisatie die zij steunt, heet Operation Bobbi Bear en is gevestigd in KwaZulu Natal, een van de armste streken in Zuid-Afrika. Operation Bobbi Bear is al 25 jaar een onmisbare veilige baken voor door seksueel misbruik getraumatiseerde kinderen. Maar steeds vaker ook voor kinderen met andere trauma’s. Andere hulporganisaties vielen bij bosjes om doordat zij financieel afhankelijk bleken te zijn van een corrupte overheid. Gelukkig heeft Operation Bobbi Bear in haar community een fantastische naam en wordt ze doorlopend gesteund door haar eigen netwerk. Alleen, soms is dat niet genoeg en zeker niet in tijden van Covid19 en Rellen, de meest recente crisissen die zij bij Operation Bobbi Bear ternauwernood hebben overleefd. Ook dankzij de hulp van die vrouw waarmee het verhaal begon.

Die vrouw heeft de afgelopen 5 jaar minstens de uren van een fulltimebaan gestopt in het werk voor Operation Bobbi Bear. Uiteraard kreeg zij daar geen salaris voor, zelfs geen vergoeding. Liefdewerk is het. Uit passie doet zij het. Omdat ze met eigen ogen heeft gezien wat een leed zich afspeelt bij Operation Bobbi Bear en omdat zij vanuit haar verleden weet hoe moeilijk het is om als getraumatiseerd kind te moeten overleven. In Nederland is dat al zo. Maar in Zuid-Afrika zag zij dat het nóg erger kon.

Met haar MBO4 opleiding en wat opleidingen op hbo-niveau is zij niet dom. Zij is wel wat chaotisch onder stress en kan heftig reageren in bepaalde situaties. Zij schrok zich dan ook een hoedje toen zij zag wat zij allemaal moest regelen toen zij besloot dat haar bescheiden persoonlijke kring nu wel genoeg gedoneerd had, en zij voor de mooie projecten van Operation Bobbi Bear geld aan fondsen wilde gaan vragen.

Al gauw merkte zij dat ze dan niet alleen een stichting moest oprichten bij de notaris…maar ook een ANBI-status moest aanvragen, een website moest bouwen en een jaarrekening moest laten maken. Dat kost veel geld en dat was er niet bij de stichting, dus leerde zij alles zelf te doen door schade en schande. Ook een rekening bij een bank openen bleek nog een heel gedoe. Het duizelde de vrouw en haar geduld werd zwaar op de proef gesteld. Maar het lukte. Ook dankzij de nuttige informatie van brancheorganisatie Partin, waar zij voor een  jaarlijks klein bedrag een gebruik mocht maken van hun online toolkit. En toen twee jaar verder, kon zij eindelijk écht aan de gang!

Na urenlange zoommeetings met Zuid-Afrika ( in haar middelbare schoolEngels…) kwamen er mooie plannen, waarvoor via heel erg veel formulieren ( weer in het Engels) fondsen werden aangevraagd. Wat was zij enorm blij dat daar eindelijk een mooie partij genaamd Wilde Ganzen  aan mee wilde meewerken, dankzij die ANBI-status.

Deze partij stelde dan natuurlijk de voorwaarde hadden dat de stichting ook zelf nog fondsen ging werfen.  Gelukkig had de vrouw Betty Jelier gevonden die de fondsen kon vinden. Die moest daar uiteraard wel voor betaald krijgen. Maar dat kon dan weer niet meegefinancierd worden. Oeps, nou dan maar het spaargeld aanbreken. Ja, zo vlak voor de finish mag het niet misgaan natuurlijk.

Ondertussen brak Covid19 uit, ook in Zuid-Afrika. En terwijl Nederland zich druk maakte omdat er niet meer naar kroegen en festivals gegaan kon worden, voelden zij bij Operation Bobbi Bear binnen no time de echt ernstige gevolgen van de pandemie. Er vielen door de maatregelen heel veel ontslagen, de toeristensector lag op zijn gat. En met geen reserves of een beschermende overheid ontstond  een voedseltekort voor duizenden mensen uit hun community.

Bekend als Operation Bobbi Bear is in de regio, en de betrouwbaarheid en bestendigheid
die zij al jaren tonen bij het uitvoeren van hun hulpverlening, besloot  Keep A
Child Alive voedselpakketten te sturen. Of Operation  Bobbi Bear die dan even wilde gaan rondbrengen naar hen die het meest behoeftig waren. Gelukkig ging het bij het eerder genoemde project i.s.m.  Wilde Ganzen om een vervangende, veilige auto. Hard nodig op de onverlichte en onverharde wegen in de “rurale area’s” waar Operation Bobbi Bear
werkt.

De vrouw en haar partnerorganisatie waren dolblij, al het harde werken
was niet voor niets geweest. Een paar andere fondsen deden ook mee, en zo kwam
het benodigde geld snel bijeen. De vrouw maakte nog wat uren om alle uitgaven van
dit project te verantwoorden, maar met een voldaan gevoel lukte dat prima.

Nog maar amper aan het opkrabbelen volgden weken van onrust en rellen in
KwaZulu Natal. Nachtenlang zat de vrouw met haar doodsbange contactpersoon aan
de telefoon of op de app. De kinderen in de opvang werden opnieuw getraumatiseerd
door de gevechten pal voor hun deur. Ze konden weer niet naar school en de deur
niet uit. De kogelschoten waren hoorbaar in de telefoongesprekken die de vrouw
had, en in de filmpjes die zij per whatsapp kreeg zag zij de vlammen flikkeren door de
ramen van het safe-house. Opnieuw trok zij aan de bel bij haar persoonlijk
netwerk. Want er moest voedsel komen naar het safe house, en door de schaarste
was dit onbetaalbaar geworden. Haar contactpersoon had een beveiliger geregeld,
en dus gingen zij voedsel kopen op de inmiddels zwarte markt, met het door de
vrouw ingezamelde geld. Alweer een crisis overleefd. De vrouw was zelf ook best
getraumatiseerd door de angst die zij hoorden in de telefoongesprekken, toen de
gevechten zich nachtenlang voor het safe house afspeelden. Na zo een lange tijd
samenwerken, ontstaat er vanzelfsprekend een band met de partner die verder
gaat dan heel zakelijk. Je gaat om elkaar geven.

Meantime in Nederland: Men maakt men zich kennelijk erg druk over een aantal
fraudezaken gepleegd door stichtingen met gedoneerd geld. En omdat dat koren op
de molen is van de helaas zo populaire populistische partijen, wordt daar veel
van gevonden. En dus gaan er snel een paar wetten doorheen, die de vrouw nóg
meer regelwerk geven. Een WBTR bijvoorbeeld. Echt niet te doen vindt de vrouw.
Juridisch wollige taal. In de Webinars die gegeven worden hierover leert
zij in ieder geval één ding:  Doet ze dit niet, dan wordt haar stichting als
niet-integer bestempeld. Avond naar avond zwoegt zich door stappenplannen, waar
zij overigens ook weer voor moet betalen. Haar zorgvuldig bijeengeschraapt
bestuur (ook vrijwillig en liefst niet belast met veel werk omdat ook deze
mensen een baan hebben én een gezin) wordt lastiggevallen met vragen die zij
moeten beantwoorden over zaken die voor een kleine stichting als de hare
waarschijnlijk nooit aan de orde zullen zijn. Maar wat moet, dat moet. Het
stappenplan afgerond hebbende zet zij dit in de ijskast, want notariskosten
maken voor het wijzigen van de statuten, zou nog niet nodig zijn.

Ondertussen wordt er weer veel “gezoomd” met Zuid-Afrika over
plannen waar de heer Nelson Mandela trots op zou zijn geweest, lees de tekst uit de foto bij dit artikel nog maar eens. Met het plan worden Tientallen scholen extra bezocht per jaar met de Power of P.E.P. sessions van Operation Bobbi Bear. En zo zullen er duizenden kinderen extra worden bereikt met lessen over lichamelijke integriteit en preventie tegen virussen, zoals het
Hiv-Aids virus.

Gelukkig wil Wilde Ganzen, die ziet wat een potentie Operation
Bobbi Bear heeft als het gaat om het oplossen van armoede gerelateerde
veiligheidsproblemen, wel weer samenwerken.

De vrouw werkt inmiddels ook weer in reguliere banen, en
zet een eigen bedrijfje op omdat zij weet dat zij haar reguliere werk niet lang
blijft volhouden. Tijd wordt steeds moeilijker op te brengen maar het lukt.
Alle formulieren voor Wilde Ganzen worden in overleg met de partner ingevuld en
uitgeplozen. Weken werk is het, om alle gevraagde getallen bij elkaar te
krijgen. Maar het lukt weer! YESS!! Er ligt een samenwerkingsovereenkomst, en
de vaste fondsenwerver Betty Jelier geeft opnieuw aan mee te willen werken. Wel jammer dat de vrouw uit het begin van het verhaal  waarschijnlijk de kosten voor fondsenwerving weer uit haar eigen zak moet betalen, want dat wordt nergens meegefinancierd. De vrouw besluit opnieuw daarvoor een deel van haar spaargeld te gebruiken, dat nu trouwens aardig op begint te raken. Alles voor het goede doel, aan de andere kant van de wereld hebben zij het geld harder
nodig, denkt zij.

Er komt nog een nieuwe wetgeving in Nederland die moet voorkomen dat er
fraude wordt gepleegd met donatiegeld: Wet UBO. En murw van alle papieren die zij
nu al heeft moeten lezen, scant zij vluchtig de betreffende websites. Zij denkt
te lezen dat deze wet voor haar kleine stichting niet geldt. Meer voor beurs
gerelateerde stichtingen ( kan dat?) en bij meer dan 25% zeggenschap. Dat geldt niet voor haar stichting en na overleg met haar bestuur  denken die dat ook.

En dan opeens, verstrijkt de termijn waarop had moeten worden voldaan aan de
UBO eisen. Geschrokken leest de vrouw berichten over de gevolgen voor
stichtingen als zij nog niet aan die verplichting voldoen.

Wat??? Pleegt zij nu een economisch delict als bestuurslid. Net zoals de andere bestuursleden die zij verplicht is aan te stellen om de ANBI-status afgegeven door dezelfde overheid, te behouden??? Maar misschien willen die bestuursleden dat helemaal niet eens?? Ze moeten hun legitimatie weer oploaden en hun bsn nummer weer opgeven leest ze. Met pijn in haar buik gaat ze toch maar weer een beroep doen op het bestuur, terwijl zij weet dat sommige bestuursleden dit allemaal onzin vinden. Dat vindt de vrouw zelf trouwens ook.

En dan, ergens deze week, bereikt de vrouw het bericht dat er al bankrekeningen
zijn geblokkeerd van stichtingen die niet op tijd, of niet volledig, aan de
eisen van de UBO hadden voldaan. De moed zakt haar in de schoenen. Zij maakt
nog snel even geld over naar de partner in Zuid-Afrika wat er op de rekening staat
en vraagt hun dat geld te bewaren voor latere kosten van Power of P.E.P. die
misschien niet bijeen gefund kunnnen worden. Even daarna bekruipt haar de gedachte of dat overboeken haar nu niet juist nog verdachter maakt? Dat zal toch niet? Ze bewaart dat geld toch niet zelf maar laat het beheren door degene voor wie het uiteindelijk is bedoeld….Ohw wacht: “de Ultimate Beneficial Owners dus…UBO! Ah, nee dan zit het vast goed, denk de vrouw, maar opgelucht is zij allerminst.

Ze weet dat zij haar partner in Zuid-Afrika kan vertrouwen, zij kan het ook weten na 5 jaar innig contact met die partner. De overheid heeft nog nooit een woord gesproken met Operation Bobbi Bear of de vrouw. Maar bestempelt de vrouw en haar medebestuursleden nu wél als plegers van een economisch delict. “Straks verliezen wij hierdoor de ANBI-Status, en daarmee ook de zo nodige samenwerking met Wilde Ganzen” zo denkt de vrouw ongerust. En na een slapeloze nacht besluit zij maar haar frustratie van zich af te schrijven….In een poging om
begrip en clementie.

En in een poging om zoveel mogelijk mensen de petitie te laten tekenen van zoveel vrijwilligers die het door extreem ver doorgevoerde wet-en regelgeving niet meer kunnen volhouden hulp te geven vanuit hun hart.

En dat is niet alleen te danken aan de overheid. Maar ook aan al die ontevreden
Nederlanders die nog steeds vinden dat niks van ons geld naar hulp in het
buitenland mag gaan, maar alleen naar Nederlanders in nood. Lieve mensen, de
wereld is één wereld. Laten wij mede-wereldburgers in de kou staan, dan krijgen
wij daarvan uiteindelijk nog een veel hogere prijs te betalen.

Je kunt niet je eigen consumptiekosten zo laag mogelijk willen houden over de rug van de rest
van de wereldburgers, en hun dan vervolgens niet willen helpen. Je behandelt
hen dan als minderwaardig, alsof zij minder recht hebben op “the
fundamental human right to dignity an a decent life…..” zoals mijnheer Nelson
Mandela dat zo mooi heeft verwoord.

En als je hen dat recht ontneemt, dan ontstaat een hevig gevoel van wanhoop. En dat samen lieve mensen, is weer een zaadje voor extremisme, terrorisme en andere misdadige gedragingen. Gevolg: Waar je nu denkt risico’s uit te sluiten, creëer je juist meer risico’s.

Overheid en angstige banken en donateurs: Bedenk dat maar
eens en zie niet alle stichtingen als potentiële criminelen. Zeker die
kleine niet, daar waar nog zonder salaris hard wordt gewerkt. Gewoon omdat het
uit mensenliefde wordt gedaan.

Burgers: Denk na wat je stemt, en denk verder dan je
voordeur. Grenzen bestaan niet meer in een wereld zo open als deze. Denk niet
alleen aan je eigen rechten als je stemt, maar ook aan die van de
allerzwaksten. In Nederland. In de wereld. En als je dat niet uit liefde voor
je medemens kunt opbrengen, doe het dan voor jezelf: Want jij betaalt vroeger
of later de prijs die voorkomt uit armoede die ver weg ontstaat, indirect door de eerder genoemde gevolgen daarvan voor de veiligheid in de wereld.

De vrouw is boos en ontmoedigd en zij heeft besloten dat het helend kan zijn om dit van haar af te schrijven. Nu is zij het kwijt. En morgen heeft zij hopelijk weer de energie om door te gaan voor Operation Bobbi Bear. Wint medemenselijkheid het van de regelgekte in Nederland?

Die vrouw, en dus die potentiële crimineel, ben ik.

En dit is de petitie van wie ik u wil vragen hem te tekenen.

https://stopregeldrukvrijwilligers.petities.nl/

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close