Waarom ik een Goed Doel in Zuid-Afrika steun, en niet “gewoon” een Goed Doel dichtbij in Nederland.

Toen ik mij 2 jaar geleden begon in te zetten voor de kleinschalige Zuid-Afrikaanse mensenrechtenorganisatie Operation Bobbi Bear had ik mij niet goed voorbereid.  Ik heb vanuit mijn hart geacteerd, ben dus op mijn gevoel af gegaan. Zoals ik zo vaak doe in dit leven.

En dat is op zich goed, zo wil ik ook leven. Het betekent echter wel dat ik regelmatig geconfronteerd word met zaken die anders gaan dan ik verwacht had. Of dat er meer zaken te regelen zijn dan ik had verwacht. Ook heb ik gemerkt dat alles veel meer werk is dan ik had gedacht. Dat is allemaal niet erg, ik leer veel en ben niet te stoppen. Dus dat komt goed.

Ook is mij herhaaldelijk een specifieke vraag gesteld. En daar had ik ook niet op gerekend en ik heb ook niet het idee dat ik hem altijd beantwoord heb zoals ik dat wilde. Dus heb ik er nog eens goed over nagedacht, en probeer ik DE vraag nu eens volledig te beantwoorden.

Het antwoord op de vraag uit de kop van het blog is niet met één snel kort zinnetje te beantwoorden. Er is ook niet maar één reden waarom ik mij nu zo bezig hou met Operation Bobbi Bear. Het komt door een aantal factoren die, zoals dat vaker gebeurt in mensenlevens, opeens bij elkaar komen. Ik zal deze factoren even per punt toelichten. Daarbij is de volgorde niet belangrijk. Het is niet zo dat het een zwaarder weegt als het andere.

1) Ik was niet op zoek….

Het is niet zo dat ik op zoek was naar een Goed Doel om te steunen. Ik dacht niet: Ik wil “iets” voor een ander gaan doen.  Er was dus ook geen sprake van een “keuze” maken tussen een Goed Doel in Nederland of daarbuiten. Het kwam op mijn pad, zie de volgende punten.

2)Reis door Zuid-Afrika.

Ik was ook niet recentelijk op reis geweest in Zuid-Afrika. Soms hoor je dat mensen tijdens een reis armoede of onrecht tegenkomen, en willen of vinden dat zij daar na terugkomst in Nederland iets aan moeten gaan doen.

Dat is begrijpelijk en prijsenswaardig, maar zo ging het niet bij mij. Wel heb ik 27 jaar geleden (!) een individuele autorondreis gemaakt door Zuid-Afrika. Van Kaapstad door Great Karroo, via de Garden Route naar Port Elisabeth. Van daaruit met het vliegtuig naar Durban. Een kort verblijf in de stad, en vervolgens door de heuvels van KwaZulu Natal richting de Drakensbergen. Toen door Swaziland, en door naar het Krugerpark. Van daar uit via een route door de Blyde River Canyon naar Johannesburg, waarvandaan ik weer terug vloog.  Ik heb ontzettend genoten van deze reis, en kijk nog zeer regelmatig in het fotoboek dat ik heb gemaakt. (Ja, zo een ouderwetse nog, met vliegtickets, bierviltjes ed.). Misschien herkent u het, als je zo een reis hebt gemaakt, blijf je altijd geïnteresseerd in het land. Ik bleef dat zeker. De diversiteit van de natuur én cultuur is mij altijd bij gebleven.

ik Zuid-Afrika.png

3)Documentaire “Rough Aunties” 

In 2008 werd op de IDFA de documentaire Rough Aunties vertoond. Deze documentaire gaat over het werk van Operation BobBi Bear. De beelden die werden getoond herkende ik van mijn reis. Ik had de armoede daar gezien, de verwaarloosde kinderen en de in mijn ogen ondergeschikte rol van de vrouwen ook. Maar het probleem van sexueel misbruik was voor mij nieuw.  Ik wist niet dat het op zo een grote schaal voorkwam en vond het ronduit schokkend. Maar er was meer dat mijn bijzondere aandacht trok. De enorme passie en drive van de vrouwen die voor deze organisatie werken.

De innovatieve, simpele en betaalbare manier waarop het team van Operation Bobbi Bear de beer inzet om de kinderen tijdig de medicatie toe te dienen die het risico op besmetting met HIV/AIDS kan verminderen, vond ik fenomenaal. Dat de beer ook nog eens een belangrijke rol in de rechtzaak ging spelen vond ik zo slim bedacht. Het is enorm belastend voor een getraumatiseerd kind om in een rechtzaal de woorden uit te spreken die duidelijk maken wat de aard van het sexueel misbruik is. Door de bear hoeft dat nog maar één keer zo benoemd te worden: namelijk bij een Child Safety Officer van Bobbi Bear.

Bovenal vond ik de samenwerking van deze vrouwen, blank en zwart, geweldig. De manier waarop zij elkaar onvoorwaardelijk steunen en elkaars verschillen respecteren inspireerde mij enorm. Je voelde bovendien de vechtlust en de kracht van deze vrouwen, die zich tegelijkertijd zo kwetsbaar durfde op te stellen. Prachtig!

RoughAunties

4)Burn-out. Tijdens mijn burn-out een aantal jaren terug heb ik 2 jaar lang intensieve therapieën doorlopen bij GGZ. Dat was nodig, want een deel van de reden van mijn burn-out waren onverwerkte trauma’s, onder andere in mijn vroege jeugd. Ook een vechtscheiding waardoor ik in een periode van 2 a 3 jaar weinig contact met mijn eigen kinderen kon hebben werkte mee aan het krijgen van deze Burn Out. Iedereen vertelde mij dat het heus wel weer goed zou komen en dat ik mijn kinderen ooit weer vaker zou zien. Maar ik was bang en onzeker en was daar niet van overtuigd. Het is goed gekomen gelukkig, maar in die tijd had ik een enorme behoefte om voor mensen te gaan zorgen. Lege nest syndroom. Zo-iets. Één van de opdrachten in therapie was ook om terug te gaan naar de dromen die ik had als klein meisje. Wat wilde ik worden als ik groot was. Ik weet het nog goed: Als enige in de klas wilde ik graag werken in de ontwikkelingshulp. Ik wilde de kinderen in Bangladesh helpen waarover zo vaak op TV werd verteld. Nou, dat is er dus nooit van gekomen. Op dat moment in therapie kwam voor de eerste keer de gedachte boven om iets te gaan doen voor Operation Bobbi Bear. Maar wat zou ik kunnen doen? Zitten zij daar wel op te wachten?

5)Contact met Eureka Olivier van Operation Bobbi Bear

Uit het contact met Eureka Olivier werd al gauw duidelijk dat hulp nodig was. Het aantal zaken dat per week bij Bobbi Bear werd aangeboden bleek behoorlijk te zijn gestegen. Was het in de periode van de documentaire nog 3 á 4 keer per week dat een kind werd binnen gebracht, nu kwamen er op een maandagochtend vaak al 4 kinderen binnen. Tijd voor lokale fondsenwerving was er daardoor steeds minder. En hoe blij het team van Operation Bobbi Bear ook is met het veilig ommuurde huis dat door een Nederlandse crowdfunding en hoofdzakelijk door Nederlandse bouwvakkers is gebouwd voor hen, het geeft hen natuurlijk ook zorgen. De electriciteit moet betaald worden, er dient onderhoud te worden gepleegd, en er is beveiliging nodig. Maar er zijn natuurlijk meer vaste lasten, de telefoonrekeningen en de uren van de Child Safety Officers, de benzine voor auto’s (Public Transport is er niet of nauwelijks). De beren kosten geld, en er moeten veel monden worden gevoed. Eureka deed en doet zelf zoveel mogelijk voor fondsenwerving, maar het lukt haar steeds minder om geld voor alles bij elkaar te krijgen. Ook zijn er elke week Tree-clinics, waar de ene week kinderen, en de andere week volwassenen bijeen komen voor een maaltijd en counseling of voorlichting over seksueel misbruik. Daar moeten ook inkopen voor worden gedaan

En zo is het begonnen.  Ik begon de eerste crowdfunding “Food voor Bobbi Bear” voor noodhulp, namelijk het aanvullen van de voorraden voedsel en andere zogenaamde levensbehoeften. Daarna volgden er meer. Steeds relatief kleine crowdfundingsacties voor kleine concrete doelen.

Dus…samenvattend:

Het is dus niet zo dat ik op een dag besloot om een goed doel te gaan steunen en een keuze heb gemaakt voor een goed doel in Afrika. En het is al helemaal niet zo dat ik vind dat er in Nederland niet voldoende te doen is aan vrijwilligerswerk. Dat is er zeker, en dat gebeurt gelukkig ook op grote schaal.

Weet je: fondsen werven, een stichting oprichten, ANBI status aanvragen, een website maken, jaarcijfers maken, het is echt geen pretje. Het is ontzettend veel werk. En ik ben ervan overtuigd dat iemand dat alleen maar kan opbrengen als het doel waarvoor gewerkt wordt hem of haar persoonlijk raakt. Om wat voor reden dan ook.

En Operation Bobbi Bear raakt mij. En met mij heel veel anderen.

Daarom dus. Zo zeg, ik ben blij dat ik dit nu eens op papier heb gezet. De volgende die uitleg vraagt, kan ik gewoon verwijzen naar dit blog 😉

Wil je meer horen over Operation Bobbi Bear? Luister hieronder naar een podcast van een interview met Eureka Olivier, CEO van Bobbi Bear. Dit was mijn 1e blog uit een serie die ik zal publiceren voorafgaand, tijdens en ook nog een stukje na ons bezoek aan Operation Bobbi Bear. (31-10 tot 10-11) Ik zou het zo leuk vinden als je mij blijft volgen!

Podcast Radio El Mundo 

Radio-el-Mundo-logo.jpg

 

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close